Hoewel niet een van de effectiefste manieren om snoekbaars te vangen, is het toch nog steeds een vrij populaire manier.

Redenen hiervoor zijn er te over. Het is de simpelste manier zonder veel poespas, iedereen kan er mee overweg. Je kunt er op grote afstand mee vissen, dus ook op plaatsen waar je met de dobber niet komt.

Het heeft je ook de mogelijkheid met twee hengels te vissen, al dan niet met verschillend aas. Gebruik je deze manier als bijlegger tijdens het vissen met de vaste hengel, dan heb je er weinig omkijken naar tot de aanbeet.

De methode is identiek voor zowel een levende, dode aasvis, of een stukje vis.

Montage
Een montage met schuiflood is vrij eenvoudig. Schuiflood is er in alle maten, gewichten, en kleuren, tot zelfs als imitatie steen. Ze hebben echter allemaal een ding gemeen, er zit een gat doorheen, of er zit een wartel met ringetje aan, waar de lijn doorheen moet lopen.

Het optuigen is vrij eenvoudig. Je steekt de lijn door het schuiflood, gevolgd door een stukje silicone of rubberen stootballetje. Dit maakt dat de lijn niet beschadigt wordt tijdens het werpen. je zet daarna een loodje op de lijn als stopper, of je kunt gebruik maken van een rubberen stoppertje. De afstand van de haak tot het stoppertje hou je op circa 70cm. Er zijn geen typische snoekbaarshaken: je kiest een haak in verhouding met het soort en grote van het aas.

Er zijn natuurlijk nog andere manieren om een schuiflood aan de lijn te bevestigen. Zo kun je werken met een plastic pijpje waaraan een speldwartel hangt om het lood aan te bevestigen, maar er zijn nog andere schuifsystemen.  Voordeel van deze hulpmiddelen is dat je de mogelijkheid krijgt van loodgewicht te veranderen als je dat nodig acht. Verder kun je nog werken met een onderlijn, al dan niet in onzichtbaar fluocarbon. Eventueel met een wartel die tevens als stopper kan dienst doen.

Het vissen
Passief: Je werpt in op de plaats waarvan je verwacht dat het een goede stek is. De bodem is redelijk obstakelvrij, maar heeft toch genoeg reliëf.  Als het lood op de bodem ligt draai ik de lijn strak, waarbij ik het lood een kleine meter indraai om er zeker van te zijn dat alles niet op een hoopje is terecht gekomen. Vis je met een levende aasvis, dat heeft die nu ongeveer 70cm bewegingsvrijheid. T.t.z. de afstand tussen het lood en de haak. De molen wordt in vrijloop gezet (baitrunner), of anders wordt de beugel opengeklapt en de lijn vastgezet met een steentje of takje. Om de beet, meestal het trekken van draad  beter zichtbaar te maken plaatsen we wat zilverpapier of iets anders op de lijn buiten het topoog. Heb je een karperzoemer dan hoef je zelfs niet meer te kijken, het geluid van de zoemer maakt je attent op een aanbeet. Als je met twee hengels, of als bijlegger vist, is dit trouwens bijna een onmisbaar hulpmiddel.

Actief: Iets actiever vis je als je al het bovenstaande doet, maar  na een vijftal minuten als de aanbeet uitblijft, de lijn een tweetal meter binnenhaalt. Dit doe je tot als de oever bereikt is, waarna je terug inwerpt op enkele meter afstand van de eerste plaats. Het spreekt vanzelf dat je nu geen gebruik maakt van een beetmelder, maar de lijn gewoon in het oog of tussen de vingers houd.

De aanbeet
vissend met een bodemlood zie je de aanbeet omdat de vis lijn begint te nemen. Sommige dagen gaat dit centimeter per centimeter, en een andere keer is dit in sneltreinvaart. Weer andere dagen krijg men plots een korte run, waarna de lijn terug slap valt, om enkele tijd later terug te vertrekken. Nu is het alleen nog beslissen hoe lang je de vis laat lopen voor je aanslaat (zie hiervoor ook "aanslagtips”).

Met dank aan de auteur Frans Noyelle

Meer van Frans, surf naar www.abc-sportvissen.be

Commentaar (2)

Naam

Commentaar

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar