In de meeste gevallen houdt snoekbaars zich op in de diepere gedeelten van een viswater.

Wil je hier met een dobber vissen, dan is er slechts één keuze, de schuifdobber. 

Dobber / stuitje
Een schuifpen glijd langs de lijn , totdat hij gestopt wordt door een zogenaamd stuitje. Dit is een knoopje van garen, of een rubberen stuitje, dat op de lijn wordt, aangebracht . Tussen de dobber en het stuitje plaats je een liefst drijvend kraaltje als stootkussentje.

Er is enige druk nodig om het stuitje over de lijn te verschuiven waardoor zodat je het naar ieder punt op de lijn kunt plaatsen.

Het stuitje stopt de schuifpen dan ook op dit punt, waardoor je op om het even welke diepte kunt vissen, zonder beperkt te worden door de lengte van de hengel.Een stuitje kun je kopen maar ook zelf knopen.

Het stuitje moet steeds zo klein zijn dat het gemakkelijk door de geleideogen glijd. Knip daarom de uiteindjes zo kort mogelijk af.

Controleer het stuitje regelmatig tijdens het vissen, want na enige tijd gaat het wat losser zitten, of is het opgeschoven en vis je niet meer op de gewenste diepte.

De grote en het gewicht van het aasvisje bepalen hoeveel lood er nodig is om het aas bij de bodem te houden. Meer lood betekend ook een pen met meer drijfvermogen. Schuifpennen verschillen onderling door lengte, dikte en vorm van het drijflichaam en door kleur. Verder zijn er nog speciale modellen die echter in beperkte omstandigheden kunnen gebruikt worden.
    
Uitloden:
De meeste snoekbaarsdobbers hebben een fikse antenne en omdat ik meestal op enige afstand vis, en vaak ook nog met een behoorlijke kabbel op het water, lood ik de pen daarom zo uit dat de antenne nog volledig uit het water staat. Een schuifpen kun je drijvend of zinkend uitloden. Het uitloden gaat het snelst met een knijp peilloodje. Wil je het aas vlak tegen of op de grond, knijp het peilloodje dan op de haak. Wil je vissen met het laatste loodje op of tegen de grond, knijp het loodje dan op het laatste loodhageltje om de dobber uit te peilen.

Het uitloden kan met verschillende soorten lood. Meestal gebruik ik hiervoor rond lood en soms in combinatie met een klein langwerpig schuiflood. Het eerste loodje komt steeds op 30 tot 40 cm van de haak. De rest plaats ik dan met een tussenruimte van circa 15 cm. Op de dobber staat het draagvermogen aangegeven. maar lood steeds zo uit dat de pen vanuit platte stand recht komt te staan, en plaats dan nog een klein loodje bij voor de stabiliteit. Een schuifloodje gebruik ik dan weer bij winderig weer , omdat het minder in de war werpt, en ook wanneer er meer stroom op het water staat omdat de aasvis beter bij de bodem te houden. Voor het uitloden maakt het ook een verschil op welke manier of met welk aas je wilt vissen.

Je hebt de mogelijkheid uit;
Drijvend uitloden met levend aas. Hier lood je gewoon zo uit dat het aas circa 15 tot 25cm boven de bodem zweeft. De bodem is echter zelden vlak, en moest dit toch zo zijn, dan is het heus geen goede snoekbaarsstek.  Op de ene plaats zal het aas dan ook iets verder van de bodem zijn, terwijl enkele meter verder het aasvisje met het lood op de bodem terechtkomt, waardoor de pen gaat platliggen. Komt het een of ander veelvuldig voor , dan stel ik de diepte wat bij . Liever iets te diep of te ver boven de bodem . Bij een aanbeet maakt het heus weinig uit of de pen platligt of mooi rechtop staat . Als ie gaat, dan gaat ie , hoe dan ook . Maar hou er dus tijdens een visdag rekening mee dat je het stuitje regelmatig moet verschuiven op in te spelen op de wisselende bodemstructuur.

Drijvend met dood aas of stukje vis:
Hier is er nog een bijkomend onderscheid tussen dode aasvisjes met een lekgeprikte zwemblaas, gekneusde of stukjes vis (die zinken), en aasvisjes die intact zijn (die zweven). Bij gebruik van een zinkend aas vervangt het aas een deel van het loodgewicht, je moet hier dan ook rekening mee houden tijdens het uitloden.

Zinkend uitloden:
Hierbij word de pen normaal uitgelood . Daarna plaats je loodjes bij tot de pen langzaam onder het wateroppervlakte zinkt. Deze extra loodjes moeten bij het vissen op de bodem liggen, zodat de pen terug normaal boven water staat, of soms iets schuin gaat liggen.

We gebruiken deze manier van uitloden in twee gevallen.

1- als er veel wind of drift op het water staat en je toch op dezelfde plaats wilt blijven liggen.

2- Op die dagen dat de snoekbaars uiterst voorzichtig bijt en bij de minste weerstand loslaat. Bij een zinkende afstelling is het drijfvermogen van de dobber volledig opgegeven door het  lood. Neemt de snoekbaars de aasvis op, dan ondervindt hij geen weerstand bij het wegtrekken van de pen.

Enig nadeel van deze manier van uitloden is, dat wanneer het aas op een diepere plaats komt, de dobber uit zichzelf ondergaat. De diepte moet daarom ook iets ruimer afgesteld worden of normaal.                           

Het vissen.
We zijn op onze stek, de dobber is perfect uitgelood, en we kunnen met vissen beginnen. Ook dit kunnen we  op verschillende manieren doen.
Met levend aas op de bodem:  We kunnen gemakshalve, of als we deze manier toepassen als bijlegger, het aas gewoon op dezelfde plaats laten liggen. Deze methode is alleen succesvol als je perfect op een goede stek ligt of als de snoekbaars actief op prooi jaagt . In het andere geval moeten we hopen dat een snoekbaars zo vriendelijk is om voorbij te zwemmen en ons aas te pakken. Beter is het om actief te vissen .

Na het inwerpen laat ik het aas naar de bodem zakken. Heb ik na een vijftal minuten geen beet, dan draai ik de lijn strak en til je het aas een metertje van de bodem waarna ik de aasvis terug naar beneden laat dwarrelen. Ik wacht een tiental seconden, soms langer, en herhaal hetzelfde, tot dobber en aasvis uiteindelijk in het ondiepe water terechtkomen, of nog liever nog, gegrepen worden door een snoekbaars.

Is dit niet het geval, terug inwerpen en herbeginnen. Verplaats iedere worp enkele meter, zo vis je systematisch een groter oppervlakte af. Vis je passief dan kan het helpen door in het aasvisje een stukje balsa of piepschuim te steken waardoor het visje iets boven de bodem drijft wat  opvallender is voor een in de buurt zijnde snoekbaars.

Drijvend met levend of dood aas:
Hier laat ik meestal het levend visje, of de natuur zijn gang gaan. Dat houd in dat ik zo min mogelijk werp en gebruik maak van  wind en stroming. Ik werp schuin tegen de stroom of de wind in, en laat de dobber nu met de gecontroleerd meedrijven. Het aas gaat op deze wijze natuurlijk over de bodem. Blijft het ergens aan de bodem haperen, dan trek ik het aas voorzichtig los en geef de lijn weer de vrije loop, waarbij ik zo nu en dan de lijn wat afrem. Staat de wind in de rug, dan heb je in een niet te breed kanaal zelfs de mogelijkheid om de tegenovergestelde talud systematisch af te vissen door de lijn af te remmen, waardoor de aasvis tegen het talud omhoog komt.

De aanbeet:
De dobber gaat onder, en de lijn volgt met een leuke snelheid. Een andere keer gaat de pen plots platliggen, waarna hij er op een gezapig drafje vandoor gaat aan het oppervlakte, of na enkele meter duikt de pen alsnog onder. Weer een andere keer zie je de pen  onderduiken en blijft de vis gewoon ter plaatse. Op al deze beten kun je aanslaan, en hoe je dit doet zie je in het aparte hoofdstuk "aanslagtips".

Met dank aan de auteur Frans Noyelle

Meer van Frans, surf naar www.abc-sportvissen.be

Commentaar (4)

Naam

Commentaar

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar